Dr. Hendrik Delport

Orthopedisch Chirurg, Medico-Legale Expertisen

Bedanking bij doctoraat dr Delport

Dames en heren professoren,
Geachte collega’s,
Dames en Heren,
Ik ben enorm dankbaar. Mijn droom is uiteindelijk waargemaakt, na meer dan 30 jaar.
Ten eerste wil ik mijn ouders bedanken, omdat ze mij niet alleen de kans maar ook de nodige stimulans gegeven hebben om geneeskunde te studeren en nadien te specialiseren in de orthopedie.
Van bij het begin al was ik geïnteresseerd in complexe fractuur behandelingen en de totale knie prothese. Prof Mulier, de vader, Prof Marc Martens en vooral ook Prof De Loecker, ook de vader, moet ik bedanken omdat ze mij met het research virus hebben besmet. Samen met mijn vriend Ngok Cheng, die ook dat virus had, hebben we mooi onderzoek gedaan over de behandeling van pseudarthrose met electrische botstimulatie. Duizenden Whistar ratjes hebben dit moeten bekopen.
Door omstandigheden is dan mijn goedgekeurde voorlopig werkplan niet kunnen doorgaan.
Ik heb dan nog 3 jaar als consulent de pseudarthrose raadpleging gedaan, tot het werk in het Waasland zo gegroeid was en Prof Johan Lammens dit met brio en Ilysarov heeft overgenomen en tot de drukste en beste unit voor non-union in België heeft gemaakt.
Onlangs hebben we elkaar teruggevonden in het Prometheus platform, waar we bot maken met stamcellen. Hiermee proberen we de aller moeilijkste breuk, de congenitale pseudarthrose, te genezen.
Sinds 1983 is het onderzoeks virus echter blijven sluimeren. Tijdens de steile opgang van de privé praktijk, heb ik getracht om toch wat klinisch onderzoekswerk te verrichten. Als stagemeester en diensthoofd werd dit steeds moeilijker.
Het bleef echter woekeren en werd een als het ware een religie. Als co-assistent had ik al een werkje gemaakt over Totale Knie Prothese. Eind jaren 80 leerde ik Prof Rick Bassett van Texas kennen. Van hem heb ik dan zeer veel geleerd en hebben we samen een netwerk uitgebouwd rond zijn ontwerp. Later heb ik samen met hem de Rotating Platform versie mogen ontwikkelen.
Elke knieprothese vroeg ik mij af : wat ben je nu bezig en waarom ?
En het licht kwam er niet onmiddellijk. Correctie: het “mogelijke” licht. Want net als religie is wetenschap vaak gebaseerd op wat we willen geloven. Of wat de zogenaamde Key Opinion Leaders (KOL) zeggen. Autoriteit wint het dan van het bewijs.
Wetenschap zou het gevolg moeten zijn van waarnemingen. Maar opgelet, we zijn ook maar mensen, en soms als de theorie verandert, veranderen plots ook de waarnemingen.
Wat is dan het verschil tussen wetenschap en religie ?
Religie is statisch en dogmatisch. Bij wetenschap is er concurrentie tussen de ideeën. Ook hier treedt er een soort natuurlijke selectie op. Darwin dus. Opgepast echter want dit kan aanleiding geven tot conflicten. Veel individuen van het menselijke speciës zijn hier nog niet klaar voor. Wetenschap is ook zeer laat in de geschiedenis van de homo sapiens ontstaan, zeker lang na religie. Daarom is wetenschap kwetsbaar, maar geloof mij, niets is zo verslavend als wetenschappelijk werk. Hoe meer inzichten we verwerven, hoe meer nieuwe raadsels er overblijven. En de enige realistische hoop dat we deze raadsels ooit zullen oplossen, is het wetenschappelijk werk.
Daarom ben ik mijn collega’s dankbaar dat ze mij hebben laten gaan in 2010. Maar vooral Prof Johan Bellemans ben ik uiterst dankbaar. Hij heeft mij terug in gang gezet in 2006 met
mijn eerste paper over de kinematica samen met Prof Scott Banks. Hij heeft mij met Prof Jos Van der Sloten in contact gebracht die mij steeds super feed back heeft gegeven over de biomechanica. Johan heeft mij gestimuleerd om mijn hypothese te testen in het Knie Centrum te Haasrode. Dank zij het framework met de Oxford Rig ontwikkeld door Prof Jan Victor. De publicaties van de Professoren Bellemans en Victor waren mijn Via Appia ! In het Kneecentrum hebben Luc Labey en Ronnie De Corte mij enorm geholpen. Al deze mensen moet ik wel duizend maal bedanken.
Dit is dan de overgang naar mijn kinderen, Ineke, Filip en Anneleen, die hun papa niet zoveel gezien hebben gedurende die dertig jaar. Het is desondanks toch goed gekomen, mooi diploma, goede job, goede partners, Yves, Anne-Sophie en Koen. Dikke proficiat voor onze Filip die zijn doctoraat één jaar voor mij heeft behaald. En dan zijn er nog onze twee kleinkindjes Maxime en Lucas. Twee schatjes, misschien ook met het onderzoeks virus besmet ?
Dit alles kon ik alleen maar bereiken door mijn allergrootste schat, Sonja. Zonder haar had ik dit nooit kunnen bereiken, zelfs niet naar Vancouver mogen gaan van ons moeder. Zij heeft haar beroep als kinesiste opgegeven om voor de kinderen en voor mij te zorgen. Zij was de back-office in de aller ruimste zin van het woord. Ik moest mij van niets aantrekken, het was altijd in orde.
Bedankt schatje…